ฉันมีเศษดินอยู่หนึ่งก้อนกำมือ

เศษดินที่ใครต่างครหาว่าไร้ค่าน่าเดียดฉันฑ์
เศษดินที่ฉันมีหน้าที่ต้องปั้นแต่งมันให้งดงาม

ฉันตั้งใจรดน้ำลงเศษดินหนึ่งก้อนนั้นทุกวัน
                        
                        ทุกวัน

                        ทุกวัน

                        ทุกวัน

แม้ดินของฉันมันจะไร้ค่า...แต่ว่ามันจะต้องงดงามไม่ด้อยกว่าใครๆ

ด้วยความพยายามและตั้งใจจะปั้นก้อนดินนั้นให้งดงาม


                    ...แต่ทว่า...

                    ยิ่งรดน้ำเท่าไหร่ 
           น้ำเพียงเหิดและซึมหายเท่านั้น

        แต่ฉันไม่เคยท้อ...ทำได้แค่เพียงรอ

                           รอ
                           รอ
            รอจนกว่าเศษดินนั้นจะเข้าใจ


ฉันควรจะทำต่อไปอย่างไร

เมื่อความตั้งใจของฉันเหิดหาย
เมื่อความพยายามของฉันถูกละลาย
เมื่อความปรารถนาดีของฉันถูกดูแคลน

ฉันควรจะลงมือปั้นแต่งเศษดินก้อนนี้อีกต่อไปไหม  หรือฉันควรจะถอยหลังแล้วจากไป

ฉันยังคงรดน้ำต่อไป...จนกว่าจะถึงน้ำหยดท้าย

ฉันได้เคยคุณไปรึยังว่าฉันรักเศษดินก้อนนั้นมากแค่ไหน